Kule, laski, balkoniki - strefa ortopedyczna

Jednym z wymogów Państwowej Inspekcji Sanitarnej dla budynków użytku publicznego, takich jak urzędy, restauracje, szkoły, punkty usługowe jest przystosowanie budynków użytku publicznego do potrzeb niepełnosprawnych.

Po co takie przepisy? Ano po to, żeby osoba niepełnosprawna (niekoniecznie chora umysłowo) mogła spokojnie załatwiać swoje sprawy i edukować się zgodnie z potrzebami. Przecież to, że ktoś padł ofiarą wypadku samochodowego nie eliminuje go z życia codziennego, powinien on mieć możliwość wybrania się do sklepu lub zegarmistrza. Dlaczego więc duża część właścicieli sklepów i innych budynków użyteczności publicznej nie ma spełnionego tego wymogu? Czyżby oni nie przejmowali się osobami skrzywdzonymi przez los?

Przecież ludzie niepełnosprawni nie chcą aby za nich robić pewne rzeczy, chcą udowadniać światu, że mogą się o siebie zatroszczyć, ale nie przystosowanie budynków użytku publicznego do potrzeb niepełnosprawnych bardzo skutecznie odcina im ta możliwość, przez co skazani są na pomoc innych osób. Oczywiście jak najbardziej powinno się pomagać takim osobom z przezwyciężeniem trudności życiowych, ale mamy możliwość przystosować swoje środowisko tak aby było im łatwiej bez naszej nieustannej pomocy.

Gdyby powszechne przystosowanie budynków użytku publicznego do potrzeb niepełnosprawnych było przestrzegane w ten sposób w jaki jest ono określone w prawie, na pewno część osób niepełnosprawnych nie wstydziła by się pokazać na ulicy tylko z powodu swojej niedoskonałości.

Ludzie tacy liczą na to, iż zauważymy ich potrzeby i będziemy wspierać ich środowisko, które mimo wszystko różni się od naszego, ale my jako ludzie sprawniejsi powinniśmy dbać o słabszych, bo właśnie to nas wyróżnia od zwierząt. Nie zjadamy chorej lub słabej jednostki tylko staramy się jej ułatwić resztę życia.